Obrona Nimzowitscha

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Obrona Nimzowitscha – debiut powstający po posunięciach 1.d4 Sf6 2.c4 e6 3.Sc3 Gb4 (kod ECO E20-E59), z grupy obron indyjskich, przeanalizowany i wprowadzony do praktyki turniejowej na początku XX w. przez słynnego teoretyka i hipermodernistę Arona Nimzowitscha. Zakłada przede wszystkim nacisk na centrum za pomocą lekkich figur.

Debiut został uznany za pełnoprawny, był i jest stosowany do dziś przez graczy czołówki światowej. Jego popularność wiążę się m. in. z dużą ilością ciekawych idei i planów strategicznych pojawiających się z obydwu stron w tym debiucie.

Więcej

Obrona holenderska

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Obrona holenderska – debiut zamknięty powstający po posunięciach 1.d4 f5 lub po innych ruchach, gdzie czarne szybko zagrywają ruch f7-f5 (np. 1.c4 f5, 1.d4 e6 2.c4 f5) dążąc do uzyskania kontrgry na skrzydle królewskim. Pierwsze analizy debiutu przedstawił Holender E. Stein w 1789 r, stąd pierwotnie nazywano ją obroną Steina. Prowadzi z reguły do złożonej gry, w której strategia miesza się z dużą ilością gry taktycznej.

Białe mają możliwość bardzo szybko zaostrzyć grę, grając gambity 1.d4 f5 2.e4 (gambit Stauntona) lub 1.d4 f5 2.g4. Gambity te nie są jednak uważane za groźne dla czarnych przy poprawnej obronie.

Więcej

Obrona francuska

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Obrona francuska – debiut z grupy debiutów półotwartych (Kod ECO C00-C19), powstający po posunięciach 1.e4 e6 (z ideą 2… d5 w następnych). Nazwa pochodzi od sukcesu szachistów francuskich w słynnym meczu korespondencyjnym Paryż – Londyn, który został rozegrany w latach 1834-1836. Stosowany zaś był już o wiele wcześniej, na początku rozwoju szachów europejskich – u Luceny, w rękopisie Getyńskim, wśród autorów włoskich XVI – XVIII w. a w XIX w. analizowany był szeroko przez Bertranda François Mahé La Bourdonnais.

Jest jednym z najpopularniejszych debiutów półotwartych, ustępuje tu miejsca jedynie obronie sycylijskiej. Preferują go przede wszystkim gracze pozycyjni, lubiący przejście od obrony do kontrataku, choć w niektórych odgałęzieniach (np. wariancie Tarrascha – 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Sd2) już w debiucie może dojść do znacznego zaostrzenia gry.

Obronę francuską w meczach o mistrzostwo świata stosowali m. in. Aleksandre Alechin, Max Euwe, Michaił Botwinnik, Tigran Petrosjan, zaś kilku porażek w walce przeciw niej doznał Garri Kasparow.

Najważniejsze warianty obrony francuskiej

Więcej

Obrona Caro-Kann

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Obrona Caro-Kann – debiut z grupy debiutów półotwartych (Kod ECO B10-B19), powstający po posunięciach 1.e4 c6 (i czarne odpowiadają 2… d5 w następnych ruchu niezależnie od posunięcia białych). Debiut zawdzięcza swą nazwę dwóm szachistom, którzy rozpracowali jego teoretyczne podstawy – Horatio Caro i Marcusowi Kann. Ten drugi w 1886 r. opublikował w czasopiśmie “Brudershaft” analizy debiutu.

Kilku znanych szachistów spopularyzowało obronę Caro-Kann: A. Nimozwitsch, J.R. Capablanca, M. Botwinnik, K. Tartakower, S. Flohr, Panow, M. Tal. P. Keres, D. Bronstein i A. Karpow.

Warianty obrony Caro-Kann

Więcej

Obrona Berlińska

Obrona Berlińska Wariant powstający w klasycznej odmianie partii hiszpańskiej powstających po posunięciach: 1. e4 e5 2. Sf3 Sc6 3. Gb5 Sf6.

Obrona Berlińska stała się popularna w obecnych czasach dopiero po rozegraniu meczu o mistrzostwo świata PCA Kramnik – Kasparow w 2000r., w których Władimir Kramnik dzięki głebokiemu zrozumieniu tego debiutu (w wariancie prowadzącym do wymiany hetmanów 1. e4 e5 2. Sf3 Sc6 3. Gb5 Sf6 4. 0-0 S:e4 5. d4 Sd6 6. de5 Sf6 6. H:d8+ K:d8) stawił czarnymi potężny opór samemu Garriemu Kasparowowi, co pomogło mu w efekcie wygrać ten mecz.

Więcej

Obrona Benoni

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Obrona Benoni – debiut szachowy z grupy debiutów zamkniętych (oznaczenia ECO: od A60 do A79) powstaje po posunięciach: 1. d4 Sf6 2. c4 c5 3. d5 e6 4. Sc3 ed5 5. cd5 d6

Nazwa debiutu Inne nazwy Posunięcia Kod ECO
Stary Benoni Obrona Blackburne’a 1. d4 c5 A43-44
Czeski Benoni Hromadka Benoni 1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 e5 A56
Nowoczesny Benoni 1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 e6 A60-79
Wariant z Gd6 “Wężowy” Benoni 1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 e6 
4.Sc3 exd5 5.cxd5 Gd6
A60

Oprócz powyższych ruchów zwanych Nowoczesną Obroną Benoni , wyróżnia się też Starą Obronę Benoni powstającą po posunięciach: 1. d4 Sf6 2. c4 c5 3. d5 e6 4. Sc3 ed5 5. cd5 d6 W tym wypadku powstaje całkowicie zamknięte centrum z przewaga przestrzeni u białych i gra nabiera spokojnego, pozycyjnego charakteru. Stary Benoni jest uważany za debiut trudny dla czarnych i nie jest popularny w turniejach najwyższej rangi.

Więcej

Nieregularne otwarcie

Nieregularne otwarcie – debiut dla białych (otwarcie) spoza klasycznych debiutów, oznaczone w klasyfikacji debiutów kodem A00. Wszystkie debiuty nieregularne mają swoją zwyczajową nazwę, choć udowodniono, że niektóre z nich są ewidentnie słabe (np. 1.h4 – otwarcie Despreza), gdyż nie wnoszą żadnych korzyści strategicznych (np. walka o centrum, ułatwienie rozwoju figur) a dodatkowo osłabiają pozycję. Inne zaś (np. 1.b4 – debiut Sokolskiego), uznawane są dziś za debiuty nadające się do grania na wysokim nawet poziomie, jednakże przy dobrej grze czarnych dające białym szansę na uzyskanie jedynie w przybliżeniu wyrównanej pozycji.

Ciekawostką jest fakt, że oprócz tego, iż otwarcia nieregularne (podobnie jak obrony nieregularne) często wybierane są przez graczy początkujących, służą też jako niebezpieczna broń zaawansowanych graczy podczas mniej ważnych partii (np. w szachach błyskawicznych lub w grze na internetowych serwerach szachowych) wykorzystując elementy zaskoczenia i wywarcie nacisku psychologicznego przez odejście od znanych teoretycznych wariantów debiutowych, w których przeciwnik czułby się komfortowo.


Debiuty nieregularne

Więcej

Nieregularna obrona

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga znaczącego rozwinięcia.)

Nieregularna obrona – debiut (obrona) dla czarnych spoza kręgu klasycznych debiutów, specjalnie oznaczony w klasyfikacji debiutów (np. A00).


Charakterystyka, pochodzenie i rodzaje obron nieregularnych

Niektóre nieregularne obrony czarnych np. 1.e4 a5 zostały jednoznacznie uznane za słabe, inne – np. 1.d4 b5 mają kontrowersyjną opinię, ale stoją za nimi pewne cele strategiczne.

Ciekawostką jest fakt, że oprócz tego iż obrony nieregularne (podobnie jak otwarcia nieregularne) często wybierane są przez graczy początkujących, są też stosowane przez zaawansowanych graczy podczas mniej ważnych partii (np. w szachach błyskawicznych lub w grze na internetowych serwerach szachowych) jako element zaskoczenia i próba zdobycia przewagi psychologicznej przez “ucieczkę” z dobrze znanych, teoretycznych wariantów debiutowych.


Obrony nieregularne – lista

Więcej

Mat szewski

Mat szewski, “szewczyk”, “mat szkolny”, “mat głupi”, “mat głupiego” – 1) mat dany w pierwszych kilku posunięciach, na skutek zastawienia prostej pułapki i nieumiejętności przeciwnika obronienia się przed nim; stosowany najczęściej wśród dzieci i początkujących graczy w celu szybkiego i łatwego wygrania partii, np. 1.e4 e5 2.Hf3 Gc5 3.Gc4 d6?? (przegrywający błąd) 4.H:f7X (mat), 1.f4 e6 2.g4?? Hh4X. 2) szewskim matem określa się czasem konkretny typ mata, taki, w którym białe przy współdziałaniu hetmana i gońca dają po kilku początkowych posunięciach mata hetmanem na polu f7, np. 1.e4 e5 2.Hh5 Sc6 3.Gc4 Sf6?? 4.H:f7X.

Więcej

Gambit wołżański

Gambit wołżański (Gambit Benko) – debiut z grupy debiutów zamkniętych (Kod ECO A57-A59), powstający po posunięciach 1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 b5, w którym czarne poświęcają pionka za zdobycie przewagi pozycyjnej na skrzydle hetmańskim (w postaci otwartych linii “a” oraz “b”, przewagi przestrzeni i harmonijnego rozwoju figur).

Został wprowadzony do praktyki przez arcymistrza Rudolfa Spielmanna w partii Z Akibą Rubinsteinem na turnieju w Wiedniu w 1922 r. Zanalizowany po raz pierwszy przez rosyjskiego szachistę Argunowa (z Kujbyszewa nad Wołgą – stąd nazwa), a rozszerzony i spopularyzowany przez Pala Benko – obecnie jest popularny nawet wśród czołówki szachowej i wciąż uznawany za niebezpieczną broń dla czarnych.

Więcej