Centrum

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Centrum – cztery pola: e4, d4, e5, d5 znajdujące się w samym środku szachownicy. Uznawane są za najdogodniejsze miejsce do ustawienia pionów i figur, z uwagi na możliwość najsilniejszgo oddziaływania w nim szachowych bierek. Używa się również pojęcia “poszerzone” albo “rozszerzone” centrum, mając na myśli dodatkowo pola sądiadujące, tj. kwadrat c3-c6-f6-f3 bądź prostokąt c4-c5-f4-f5.


Podział centrum ze względu na charakter

partii szachowej, zgodnie z zasadami strategii, przeciwnicy starają się opanować centrum pionami (tzw. centrum pionowe), figurami (centrum figurowe) lub zarówno pionami jak i figurami (centrum pionowo-figurowe).


Podział centrum pionowego ze względu na strukturę

Z uwagi na ustawienie pionów w centrum, według strategii szachowej, dzielimy na następujące rodzaje:

  • centrum otwarte (brak pionów w centrum – otwarte linie “d” i “e”)
  • centrum zamknięte(występują poblokowane łańcuchy pionów)
  • centrum ustalone (jedna linia otwarta, a druga blokowana przez parę pionów o przeciwnych kolorach
  • centrum nieokreślone (wszystkie piony w centrum nie są blokowane, centrum takie może przekształcić się w dowolne inne)
  • centrum ruchome albo mobilne (jedna ze stron posiada parę “wiszących pionów”)

Struktura centrum pionowego – przykłady

Więcej

Borys Spasski

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Borys Spasski (ros. Борис Васильевич Спасский, fr. Boris Spassky, ur. 30.01.1937 w Sankt Petersburgu) – szachista radziecki (a później francuski), dziesiąty mistrz świata w szachach.

Początki kariery

Borys Spasski
Borys Spasski
Źródło: Wikipedia Commons

Spasski rozpoczął przygodę z szachami bardzo wcześnie, w wieku kilku lat i od razu został uznany za "cudowne dziecko". Mając 10 lat pokonał w symultanie wielokrotnego mistrza świata Michaił Botwinnika. Zdobył również I kategorię szachową. Pięć lat później grał juź w ćwierćfinałach mistrzostw ZSRR w Rydze, gdzie uplasował się w okolicach środka tabeli. Rok później, w swoim pierwszym turnieju międzynarodowym, zajął dzielone IV-VI miejsce uzyskując jednocześnie tytuł mistrza międzynarodowego. W wieku 18 lat zwyciężył w mistrzostwach świata juniorów odbywających się w Antwerpii, za co otrzymał tytuł arcymistrza.

Dzieciństwo i początki kariery


Droga do szachowej korony

Lata 1954-1965 stanowiły pasmo wielkich, międzynarodowych sukcesów Petrosjana i umacniania się jego pozycji w czołówce światowych szachów. W 1964 r. awansował do turnieju międzystrefowego w Amsterdamie, w którym zajał 4. miejsce, awansując do grona 8 pretendentów. W ćwierćfinale (w 1965r.) pokonał Paula Keresa +4 -2 =4, w półfinale – Jefima Gellera +3 -0 =3, a w finałowym meczu Michaiła Tala +4 -1 =6 uzyskując prawo walki o tytuł mistrza świata z Tigranem Petrosjanen.

Już wtedy widać było jego niezwykle elastyczny styl i wszechstronność w szachach. Potrafił sprowadzać grę do pozycji niewygodnych dla przeciwników, niepasujących do ich stylu gry. Przykładowo, w meczu z wybitnym taktykiem Michaiłem Talem rozgrywał spokojne, typowe strategiczne pozycje, nie pozwalając na jakiekolwiek zaostrzenia gry.

W 1966r. rozegrał swój pierwszy mecz o tytuł mistrza świata i przegrał go minimalnie z wynikiem +3 -4 =17.

Dwa lata później ponownie zakwalifikował się do finału meczów pretendentów, w którym zdecydowanie pokonał Wiktora Korcznoja +4 -1 =5. W 1969 r. rozegrał drugi mecz o mistrzostwo świata. Tym razem Petrosjan musiał ulec. Spasski zwyciężył w stosunku +6 -4 =13.


"Mecz stulecia"

Po zdobyciu tytułu mistrza świata Spasski stał się bohaterem narodowym, na którego jednocześnie za często wywierać naciski polityczne. Czuł brzemię wielkiej odpowiedzialności, gdyż szachy traktowano w ZSRR jako sport narodowy, a tytuł mistrza świata postrzegano jako dowód tryumfu radzieckiego socjalizmu. Sprawiało to, że coraz mniej mógł skupić się na twórczej grze szachowej i stał się bardzo nieszczęśliwy. W tym samym czasie na arenie szachowej pojawiła się wschodząca gwiazda z Ameryki, legendarny Bobby Fischer. Szybko stało się oczywiste, że to z nim zawalczy Spasski w obronie tytułu mistrza świata.

Fischer w bezwzględny sposób rozprawił się w z pozostałymi kandydatami do tytułu mistrza świata, gromiąc do zera Tajmanowa i Larsena, a następnie łatwo pokonując Petrosjana. "Mecz stulecia", który w ZSRR upatrywano jako ostateczne starcie świata socjalizmu ze zgniłym amerykańskim imperializmem, odbył się w 1972 r. w Reykjawiku (Islandia) w otoczeniu atmosfery skandalu i wielkich emocji. Fischer postawił całą listę żądań, co groziło tym, że mecz w ogóle się nie odbędzie. Co więcej, w pierwszej partii Amerykanin popełnił prosty błąd, a na drugą partię w ogóle nie przyszedł, dając Spasskiemu dwa punkty przewagi. Władze ZSRR namawiały Spasskiego do przerwania meczu i powrotu do ojczyzny, jednakże Spasski chciał stoczył bój na szachownicy, a nie poza nią. Fischer jednakże zdobył ostatecznie zwycięstwo, wygrywając w wielkim stylu wynikiem +7 -3 =11. Spasski przyznał potem, iż meczu tego nie był w stanie wygrać, gdyż Fischer już wcześniej był od niego po prostu lepszy.


Dalsza kariera

Więcej

Arpad Elo

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga rozwinięcia.)

Arpad Elo – wł. Árpád Emrick Élő (ur. 25 sierpnia 1903 w Pápa, zm. 5 listopada 1992 w Milwaukee), profesor fizyki i matematyki, Amerykanin o węgierskich korzeniach, miłośnik szachów. Zasłynął z wprowadzenie systemu rankingowego ELO (nazwanego od jego nazwiska), opartego o statystykę matematyczna i traktującego oczekiwany wynik partii szachowej jako zmienną losowa o rozkładzie normalnym. W istocie Elo rozwinął system oryginalny system stworzony w 1950 roku przez Kennetha Harknessa, menedżera Federacji Szachowej USA.

(więcej…)

Więcej

Aron Nimzowitsch

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga znaczącego rozwinięcia.)

Aron Nimzowitsch
Aron Nimzowitsch
Źródło: http://www.chesshistory.com/winter/

Aron Nimzowitsch – (łot. Ārons Ņimcovičs, ur. 7 listopada 1886 w Rydze, zm. 16 marca 1935 w Kopenhadze) – szachista łotewsko-duński, jeden z najoryginalniejszych szachistow w historii oraz najsilniejszych zawodnikow w latach 1925-1930, pretendent do tytułu mistrza świata, wybitny pisarz i teoretyk szachów.

(więcej…)

Więcej

Aleksander Alechin

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga znaczącego rozwinięcia.)

Aleksander Alechin
Aleksander Alechin

Aleksander Alechin (ros. Александр Александрович Алехин, fr. Alexandre Alekhine, ur. 31 października 1892 w Moskwie, zm. 24 marca 1946 w Estoril) – wybitny rosyjsko-francuski szachista, czwarty mistrz świata w szachach, pogromca Jose Raula Capablanci, uznawany za jednego z najlepszych taktyków w historii szachów. Jedyny szachista, ktory aż do śmierci nie stracił oficjalnie tytułu mistrza świata.

(więcej…)

Więcej

Akiba Rubinstein

(Informacja: artykuł jest dopiero zalążkiem i wymaga w przyszłości znaczącego rozwinięcia.)

Akiba Rubinstein
Akiba Rubinstein

Akiba Kiwelowicz Rubinstein (ur. 12 grudnia 1882 w Stawiskach w Polsce, zm. 15 marca 1961 w Antwerpii w Belgii) – polski szachista pochodzenia żydowskiego, pretendent do tytułu mistrza świata i jeden z najsilniejszych szachistów początku XX wieku. Genialny praktyk gry końcowej, uznawany za najwybitniejszego szachistę polskiego wszech czasów.

(więcej…)

Więcej